بر سر آن ام . . .

وقتی به نوشته های گذشته خود نگاهی می اندازم می بینم که هرچه نوشته ام از مبادها و نبایدها بوده است. تلخیها و رنجهایی که کام همه مان را تلخ کرده است. آگاهانه مسوولیت اش را می پذیرم. هیچ به خاطر دارید آخرین باری که بی دغدغه و از سویدای دل خندیدید کی بود؟مگر تا کی تن می تواند از سرمستی جان تغذیه کند؟ آنهم نه جان که نیمه جان!مگر تا کی می توان به متافیزیک دلخوش بود و واداد؟پس تکلیف ما به عنوان علت تامه پیشامدها چیست؟ تا کی می شود دلیل همه تلخکامیها را به گردن محیط انداخت و دست روی دست گذاشت؟ پس معنای تعهد و مسوولیت چیست؟

باورم این نیست که به طور مطلق بدی است که همه جا را انباشته است. طبیعی است که چیزهای زیبایی نیز برای دیدن هست. همینجا و هم اکنون. کمک کردن شخصی به دیگری در بالا بردن بار سنگین خود از پله ها، راه دادن یک خودرو به دیگری در قفل ترافیکی یک خیابان و گذر از حق قانونی خود، ادب به خرج دادن فردی در معاشرت روزانه خود حتا و هزار مورد دیگر از این دست.

در اینجا اتفاقن بحث بر سر کمیت است. کمیت خوبیها گویا آنقدر کم شده است که کمتر به چشم می آید و به باور فلاسفه که بدی خلا نیکی است. ولی آخر که چه؟...
قبول دارم که به گفته شاملو: (( نه چراغی/چه چراغی/چیز خوبی می شه دید؟)) ولی به فرمایش هم ایشان : (( شرف کیهانم آخر )) باور نیچه این است که انسان باید سرشار زندگی کند و تا سرحد امکان شیره ی زندگی را بمکد.پس (( بر سر آن ام که گر زدست برآید/دست به کاری زنم که غصه سرآید))
از هم اکنون ...