همه ی آنچه توانستم . . .

چند وقت پیش برای خرید شیر به فروشگاه نزدیک منزل رفتم. فروشنده شیر را به قیمتی بیشتر از قیمت درج شده بر روی فرآورده می فروخت. با تلفنی که پاسخگوی شکایت نسبت به گرانفروشی بود تماس گرفتم. کلی تحویل و تشکر و عزت و احترام که چه کار خوبی کردید تماس گرفتید و . . . . یک کد پیگیری هم به بنده اعطا شد که سه روز بعد نتیجه را از ما سوال کنید. تا اینجا را داشته باشید.



سه روز بعد نتیجه پیگیری اعلام شد که فروشنده جریمه شده است. با کمال تعجب همان شب بنده از فروشنده شیر را به قیمت قبلی خریداری کردم و فردا دوباره روز از نو روزی از نو! این دور باطل چندین بار تکرار شد تا اینکه شماره مستقیم نفرات بالا دستی را به بنده مرحمت فرمودند که این کار گویا کارستان تر است. و تعجب بیشتر که همین چرخه باز هم با بالادستی ها تکرار شد و قصه همان که بود! و خوشمزه اینکه از این پس فروشنده شیر را زیر میزی و به اصطلاح به خودی ها می فروشد و افراد مشکوک را رد می کند.

نتیجه اینکه بنده با چند پرسش و یک پرسش مواجه شدم.

پرسش نخست اینکه کار آمدی سامانه ای چنین عریض و طویل تا چه حد است که حتا یک فروشنده جزء از آن حساب نمی برد؟ دیگر اینکه مگر منفعت گرانفروشی شیر چقدر است که به جریمه شدنش می ارزد؟

و اما پاسخی که باید دریافت می کردم و آن که وجدانم را آرام کرد این که بنده هر آنچه از دستم ساخته بود برای تن زدن از اجحاف و اصلاح وضع موجود انجام دادم و کاری از این بیش با ثابت در نظر گرفتن پیش فرضها ساخته نبود. و خیالم اندکی آسوده شد. تنها اندکی . . .